De gelukkige huisvrouw

Soms heb je als vrouw gewoon even bevestiging nodig…

 

Ik        :    Lief?
Hij      :    Ja?
Ik        :    Als je één ding mag noemen wat je bijzonder aan mij vindt, wat zou je dan zeggen?
Hij      :    Alles!
Ik        :    Zo gemakkelijk maak je je er niet van af!! Zeg nou eens even!
Hij      :    Gewoon. Ik weet niet. Waarom mag het niet alles zijn?
Ik        :    Omdat je maar één ding mag noemen!
Hij      :    Pfff… Ik kan daar zo geen antwoord op geven, hoor!
Ik        :    NIET?!?! Dramaqueen Kwangie verschijnt ten tonele.
                Weet je he-le-maal NIETS te noemen? Vind je dan NIETS leuk aan mij? Wil je dan nog wel met mij trouwen als je mij eigenlijk niet zo leuk vindt??
Hij      :    *De eerste zweetdruppeltjes staan al op het voorhoofd* Nee, dat zeg ik toch helemaal niet?
Ik        :    Nou, als iemand mij vraagt wat ik zo bijzonder aan jou vind, dan heb ik altijd een hele lange lijst die ik op kan sommen.
Hij      :    *Komt er niet tussen*
Ik        :    Dat ik je intelligentie bewonder bijvoorbeeld en dat je zo grappig bent. Dat je zoveel koffie drinkt en nog steeds geen maagzweer krijgt… Ik weet wèl wat ik bijzonder aan jou vind! Ik snap echt niet waarom je helemaal niet weet waarom je mij leuk vindt!
Hij      :    Okee. Eén ding. Wat ik bewonder. Aan jou… Is…
Ik        :    …

Hij      :    Jij kan zo fanatiek stofzuigen!

En dat lijkt mij een prima basis voor een geweldig huwelijk!

Ik ben twee en ik zeg: “Nee!”

Afgelopen week is het twee jaar geleden dat Kwangie haar allereerste stukje het universum in stuurde. Wij zijn ondertussen 733 dagen, 222 logjes en acht (!) kilo’s verder, maar dat weerhoudt me er niet van om de wereld te voorzien van nutteloze feiten.

Zoals deze.
Ik stond vandaag voor het eerst sinds jaren weer eens op de weegschaal en toen zag ik de teller steeds verder omhoog schieten.
Mijn mond viel open van de acht extra kilo’s die ik aan mijn lijf heb gegeten geschonken.

Ik twijfelde geen moment: Het roer moet om!

Ik      :    “Ik stop met snoepen!”
Hij    :    “Hmmm…”
Ik      :    “Serieus! Dit kan zo niet meer!”

Terwijl ik een uitgebreid betoog voerde over de trouwjurk obesitas en bollende buiken, waar geen kinderen achter verschuilen, begon Lief in de keuken te rommelen.
Hij kwam terug met een bordje ijs met verse aardbeien.
Ik      :    “Nee, dank je. Ik moet op de lijn letten. O, wacht even. Aardbeien mogen vast wel!”
Hij    :    “Hmmm…”

Ik      :    “Het moet er maar weer eens af. Wat een onzin! Acht kilo… Tsss!”

Acht kilo in twee jaar tijd, dat betekent vier kilo per jaar! En als ik tachtig word, dan kom ik de komende jaren nog tweehonderd kilo aan!
In de tussentijd rommelde Lief in het voorraadkastje.
Hij kwam terug met een bakje borrelnootjes.
Ik      :    “Nee, dank je. Ik eet geen borrelnootjes meer.”
Hij    :    “Hmmm…”

Ik      :    “En chips ook niet! No more chips for me! O nee!”

En wat voor verleidingen nog meer niet? Snoep, chocola, koekjes… Allemaal verleden tijd. Zeker weten! Wie smacht er nog naar stroopwafels als je lekker op een blaadje sla kunt kauwen? Lief knikte en stopte zijn hoofd weer in het voorraadkastje.

Hij keerde terug met een bakje chips.

Ik      :    “Hee, hallo! Luister je eigenlijk wel naar mij?”
Hij    :    “Hmmm…”
Ik      :    “Ik zeg net dat ik niet meer ga snoepen en jij komt met een bord ijs, borrelnootjes en chips!”
Hij    :    “…”
Ik      :    “Je moet me wel steunen in deze moeilijke strijd!”
Hij    :    “Dat doe ik toch?”
Ik      :    “Echt niet! Met al die verleidingen zo voor mijn neus!”

Hij    :    “Ja, maar kijk! Als ík alles opeet, dan hoef jij dat niet meer te doen!”

Thanks, babe! Als jij nog even verder eet, dan vliegen die kilo’s er bij mij vanzelf af! 🙂

Hij en ik: snappen niets van popsterren

Kwangie en Lief kijken Popstars

Hij      :    Wie zegt toch tegen die mensen dat ze kunnen zingen?
Ik        :    Gewoon. Vrienden, familie…
Hij      :    Dat zijn dan toch geen vrienden meer?!?!
Ik        :    Nou, die zeggen dat gewoon. Voor de aardig en zo. Weten zij veel dat zo’n knakker persoon zich dan opgeeft voor Popstars.
Hij      :    Dat kan ik me niet voorstellen.
Ik        :    Echt, hoor! Dat zeggen mensen ook tegen mij!
Hij      :    *verslikt zich bijna in de koffie*  
Ik        :    Echt waar! Nichtje nog, vorige week! Die zei dat tegen mij!
Hij      :    (…)

 

Kennen jullie Herman van Idols nog?
Imagine this: Herman, geveld door de Mexicaanse griep en geknevelde ballen.
Got the picture?
Zo klink ik.

Hij en ik: stand up Kwangie

Ik        : Zou ik dat ook kunnen?
Hij      : Wat?
Ik        : Stand up comedy.
Hij      : Nee!
Ik        : Serieus! Volgens mij ben ik daar best goed in, hoor!
Hij      : Hahaha! NEE!
Ik        : Niet?
Hij      : Helemaal niet!
Ik        : Hoezo niet? Vind jij mij niet grappig dan? Hoort u de toon die ik aansla? Die is dreigend, he? O wee
             als je het verkeerde antwoord geeft, jongeman!
Hij      : Ik vind jou heel grappig…
Ik        : …Maar…?

Hij      : Andere mensen niet.

 
Kwangie kan maar beter doen, waar zij écht goed in is:
Lief zo’n dodelijke blik toewerpen, dat hij spontaan de afwas, vuilniszakken en vuile was  wegwerkt!