Hij en ik & Hij en hij

Geplaatst in hij & ik, je hebt van die dagen door
Hij      : Ik durf niets meer tegen je te zeggen! Dadelijk zet je me weer voor gek voor de halve wereld.
Ik       : Ach, er leest toch niemand mijn blog.
Toch, mensen?
Laten we Lief maar geruststellen.
Al moet wel gezegd worden dat dit stukje de gemoederen flink bezig heeft gehouden.
Weliswaar niet hier op kwangie.punt.nl, maar op een ander stukje social media.
Het zal u weinig verbazen dat het een conversatie tussen een Hij en Hij en Hij was.
Om verwarring te voorkomen zal ik de Hij-personen even kort introduceren hier.
Hij     = Lief
Hij 2  = vriend van Hij 3
Hij 3  = de Lief van Zus
Hij      : Vrouwen…
Hij 2   : Gelukkig heeft ze jou gefingeerd
Hij      : Dacht inderdaad eventjes dat ze oprecht geïntesseerd was.
Hij 2   : Ik ken die zinloze gesprekken voor het slapen, en mijn collega’s maar altijd vragen waarom ik ’s ochtends zo
            moe uitzie
Hij      : Hahahaha… Mijn koffieverslaving is ook voor 90% hierop terug te voeren!
Hij 2   : Zal de cola verslaving van Hij 3 door haar zus komen? hahahha
Ik       : Hee hee! Watch it, will you guys?
Hij 2   : Wees blij dat wij niet bloggen 😉
Hij 3   : Inderdaad, Hij 2, ze is daar vreselijk goed in 🙂 zit in de familie.
Hij 2   : We moeten weer een keer een eendje eten of kleine Chinese tapas om hierover te praten 😉
Hij 3   : Klinkt goed #duck #yamcha (dimsum, red.)
Hij 4   : Hooligan die je bent 😉
Hij 5   : Echte Chinezen he, alles wordt bij de eettafel uitgepraat.
Zoals je ziet praten mannen inderdaad graag over vrouwen (maar niet op de manier zoals wij dénken dat ze het over vrouwen hebben).
Wat me nogal verbaasde is hoe snel het over iets anders ging (namelijk eten) en hoezeer er niet gesproken werd over dat andere (voetbal).
En eigenlijk klonk het allemaal best wel gezellig, vond je ook niet?
Ze kunnen het wel, praten over niets.
Waarom doen ze dat alleen nooit in bed?

Google-ellende

Geplaatst in je hebt van die dagen door

Na de verhuizing had ik me aangemeld bij Google Analytics.
Dat is een gratis programma, waarmee je bij kunt houden hoe je lezers op je site terecht komen.
Vroeger gebruikte ik een ander programma, maar die kon ik niet meer terugvinden.
Het was vooral handig om te zien welke stukjes veel werden gelezen.

Nu weet ik dat sinds jaar en dag Chinese billen het populairste stukje is.
Elke dag komen er wel een paar *kuch* verdwaalde bezoekers.
Maar goed.
Het was leuk om te zien dat er überhaupt iemand langs kwam.

Dus toen ik vandaag na een dagje hard werken, de computer opstartte en vol verwachting Google Analytics opende, was ik nogal teleurgesteld dat ik nul – u leest het goed: NUL, nada, noppes – bezoekers had gehad!
Bescheiden als ik ben, twijfelde ik geen moment.
Dit was natuurlijk hartstikke fout.
Google Analytics werkt gewoon niet.
Wat een *piep* programma.

Ik zou wel even uitzoeken waarom het allemaal niet werkte.
Stelletje amateurs!
Tot ik via een paar klikjes achter kwam dat ‘men’ behoorlijk fan is van Google Analytics.
Dat veel bedrijven er gebruik van maakten en dat het wel degelijk een heel klein beetje geavanceerd was.

Toen vond ik mezelf toch wel een heel klein beetje zielig.
 Stomme Google.

Hij en ik: Praten over stilte

Geplaatst in hij & ik, kwangie denkt moeilijk door

Lief heeft zo zijn dingetjes.
Hij vindt cola in een mok niet kunnen.
Laat staan eruit drínken.
Dat is echt te raar.

Ook snapt Lief niet dat je als vrouw veel tijd nodig hebt om te praten over niets.
Dat het beste moment daarvoor ’s avonds is.
Als je net in bed ligt, zo aan het eind van de dag.
En het maakt niet uit wát je zegt, als je maar gezellig meedoet.

Nu moet u weten dat Lief praten over niets een ontzettende marteling vindt.
Ik denk oprecht dat hij liever elke dag een kilo bananen eet, dan dat hij vrijwillig gaat praten over onzin.
Hij houdt er niet van en hij onderneemt weinig actie om het leuker te gaan vinden.

U begrijpt het: Lief is niet zo’n spraakzame.
Verder is hij over het algemeen behoorlijk nuchter.
Er is gewoon weinig waar hij zich druk over maakt.
Hij besteedt geen tijd aan dingen-die-er-toch-niet-zijn of aan dingen-die-je-niet-kunt-veranderen of aan praten over niets.
Got the picture?

Nou, diezelfde Lief, kan zich wél behoorlijk opwinden over PSV.
Daar is ie namelijk fan van (ik weet nog steeds niet wat het verschil is tussen een fan, supporter of hooligan, maar dat terzijde).
Als PSV moet voetballen, zit hij op het puntje van de bank te wiebelen.
Hij bijt nagels, klapt in de handen, springt op en neer en -afhankelijk van de stand van zaken- vervloekt hij de boel of zit ie met een lach van oor tot oor te glunderen.
Het is werkelijk verbazingwekkend.
“Anders gaan jullie toch alvast douchen als je toch al niets staat te doen!” roept ie naar de televisie.
En echt, Lief blijkt behoorlijk creatief te zijn op zulke momenten.
Het is bijna ongelooflijk dat hij niet verder kwam dan “ik denk het niet” op mijn vraag of er meer is na de dood.

Maar goed.
It takes two to tango!
Dus dacht ik laatst, laat ik me eens openstellen en interesse tonen in zijn geliefde club.
Ik vind het zelf ook vieze woorden, maar het schijnt goed te zijn voor je relatie.

Ik  : Hoe gaat het met PSV?
Hij : 1-1, maar de verdediging van PSV is zo …
Ik  : Wat zei je?
Hij : Dat de verdediging zo zwak is dat het alle kanten op kan. Ik acht de kans dat ze verliezen groot.
Ik  : Oh…
En toen kwam er een heel verhaal over ene Mandelef (sorry voor de fonetische spelling) en ik geloof dat Lief ook nog begon over één of andere strategie (van spelers verkopen, inzetten en weet ik veel wat). Dit alles werd gevolgd door een heel monoloog over iedere speler apart.
PFFFFFFFFFFF!!!

Gelukkig begon toen net de tweede helft en viel het spraakorgaan van Lief weer volledig uit.
Heerlijk die stilte!

In een groen, groen, groen, groen…

Geplaatst in grut & kroost, kwangie denkt door

In een groen, groen, groen, groen, knolle- knollenland, daar zaten twee haasjes heel… uh…

Ik zing heel wat af met mijn neefjes en nichtje, maar soms is dat best lastig.
Vooral als je de tekst niet kent.
Gelukkig weet kleine L. van vier het wel.
“PARMANT, jiejie, hééééél parmant!”

En de één die uh… lalalalala!
En de ander sloeg de trommel.

Pfieuw! Afgelopen.
Maar zonder blikken of blozen gaat kleine L. verder:
“Toen kwam opeens een jager, jagerman, die heeft er één geschóóóóóóten”

Nou, toen zakte mijn broek dus af, brak mijn klomp in honderden stukjes en nog veel meer.
Wie verzint nu zoiets?
Wat wreed!
Twee van die kleine haasjes op een groen, groen weiland.
Lekker muziek aan het maken en te trommelen.
Komt er zo’n jager aan die er gewoon één afschiet!
Niet echt wat je noemt gezellig.
Of wel dan?

Dus heb ik de hele vakantie gezongen dat de hufter jagerman had mísgeschoten.
Daar kon ik wel mee leven.
Alleen klopt de rest van het lied niet meer (want waar zou de ander nu om verdroten zijn?
Dat de moordaanslag op zijn vriendje is mislukt?)
Hoe dan ook.
Dikke schijt aan de jager en aan het beest dat misschien levensmoe was van het trommelen.
Ik weiger het haasje dood te laten gaan!

Verhuisd!

Geplaatst in je hebt van die dagen, kwangie denkt moeilijk door

Verhuizen levert altijd stress op.
Je moet het één en ander inpakken, opruimen en op een later tijdstip weer uitpakken.
Soms past het niet en moet je gaan schuiven.
Of erger: weggooien, terwijl het van zulke emotionele waarde is dat het niets goud waard is.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk gespannen was voor de verhuizing.
Na jaren op punt.nl te hebben geblogd, schrijf ik nog steeds voor punt.nl, maar nu via mijndomein.
En echt, ik ben best een nerd – I’m Chinese after all – maar ik snap er de helft niet van.

Waarom zijn de letters zo groot? (ik weet het niet zeker, maar mijn lezers zijn vast niet kippig en anders is er zoiets als een leesbril)
En waarom is het één grijs en het andere paars?
Tot overmaat van ramp is mijn klokje bij de verhuizing gesneuveld.
Je weet wel, die ene die links bovenin de seconden wegtikte.
Hij was behoorlijk overbodig en het was elke keer weer irritant om de zomer- en wintertijd aan te passen.
Maar hij deed altijd zijn ding en weigerde nooit dienst.
Ik mis hem, maar om hem nu helemaal onderin de pagina te laten hangen vond ik ook niet kunnen.
Dus ging ie met pijn in het hart in de prullenbak.

Wat ik écht niet weg kon doen, was mijn boekenlijst.
Die kon niet links naast de stukjes tekst, maar wilde ook niet mooi wezen op een eigen pagina.
En eventjes, in een moment van pure frustratie, ging mijn vinger naar de delete-knop.
Maar toen dacht ik aan vriendinnetje Birgit. Die vertelde dat haar moeder de boeken van Twilight las, omdat ze die op de boekenlijst had zien staan. Tja, dan denk ik, eigenlijk zou iedereen het verhaal van de mens die verliefd wordt op een vampier, maar ook leuke tijden beleeft met een weerwolf, moeten lezen.
Dus ik laat mijn boekenlijst nog even staan. Ookal ziet het er niet uit. Het is voor een goed doel.

Hoe het ook zij: Ik ben verhuisd.
En stiekem was het best leuk om alles opnieuw in te richten, uit te pakken en te ordenen.
Bovendien was het een mooie gelegenheid om terug te gaan naar mijn originele blogkop en de roze kleurtjes.
Want roze wordt de kleur van 2013!
En ik? Ik vind het prachtig!